مجله «دِ ویک» از افزایش خشونت در آمریکا می نویسد؛
عصر خشونت سیاسی در امریکا
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- میرحسین موسوی؛ «از زمانی که ترامپ مجددا به کاخ سفید راه پیدا کرد، بارها مورد سوءقصد قرار گرفته است.» این مطلب جلد مجله «دِ ویک» است.
این مجله نوشته است: مردی اهل کالیفرنیا که متهم به تلاش برای حمله به ضیافت شام خبرنگاران کاخ سفید با محموله ای از اسلحه و چاقو بود، به تلاش برای ترور رئیس جمهور ترامپ متهم شد، چرا که بازرسان در حال بررسی نوشتهها و پستهای رسانههای اجتماعی او هستند که نشان دهنده خشم فزاینده او از دولت است.
کول توماس آلن، معلم دبیرستان ۳۱ ساله اهل تورنس کالیفرنیا، قبل از شام رسمی در هتل واشنگتن هیلتون ثبت نام کرد. در حالی که پیشخدمتها بشقابهای سالاد را در سالن رقص - که مملو از بیش از ۲۰۰۰ روزنامهنگار و افراد نزدیک به شرکت بلتوی بود - تمیز میکردند، آلن با یک تفنگ ساچمهای و یک تپانچه کالیبر ۳۸ از کنار یک ایست بازرسی امنیتی دوید.
یکی از ماموران فدرال آتش گشود و مامور دیگری که جلیقه ضد گلوله به تن داشت از ناحیه سینه مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما آسیبی ندید؛ کارشناسان بالستیک در حال بررسی این موضوع هستند که آیا آلن یا مامور دیگر به او شلیک کرده است. آلن اما زمین خورد و ماموران روی او پریدند و سلاحهایش را از او گرفتند.
در سالن رقص، شرکتکنندگان زیر میزهای شام چمباتمه زده بودند و رئیسجمهور و ملانیا ترامپ، بانوی اول، به همراه معاون رئیسجمهور، جی. دی. ونس و اعضای کابینه به سرعت بیرون رانده شدند.
ولف بلیتزر، مجری سیانان، می گوید: «همه ما را ترساند. ما اصلاً نمیدانستیم چه اتفاقی دارد میافتد.» قبل از این حمله ناموفق، آلن یادداشتی نوشت که در آن جزئیات طرح خود برای هدف قرار دادن مقامات دولت ترامپ را «از بالاترین رتبه به پایینترین رتبه» شرح داده بود.
او در این یادداشت به سوءاستفاده در اردوگاههای بازداشت ICE، بمباران یک مدرسه دخترانه در ایران توسط ایالات متحده و رسوایی جفری اپستین اشاره کرده و در اشاره آشکار به ترامپ نوشته است: «من دیگر حاضر نیستم اجازه دهم یک کودکآزار، متجاوز و خائن، دست مرا به جنایاتش آلوده کند.»
همسایهها و آشنایان آلن، همچنین یکی از رهبران انجمن مسیحیان کالجش او را فردی آرام و محترم توصیف کردهاند؛ اما او در رسانههای اجتماعی به شدت از ترامپ انتقاد کرده است. در یکی از پستهای آوریل ۲۰۲۵ در پلتفرم بلو اسکای نوشته است: «همه میدانند که ترامپ از چند جهت آدم افتضاحی است و هیچکس در این زمینه خطایی نکرده است.»
ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی پس از این حادثه خواستار اتحاد شد؛ اما لحن سخنان او خیلی زود تغییر کرد، زیرا کارولین لیویت، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، این سوءقصد را به «دروغهای دیوانهوار» دموکراتهایی نسبت داد که «به دروغ رئیس جمهور را فاشیست و تهدیدی برای دموکراسی معرفی و به او تهمت میزنند».
ترامپ که از دو سوءقصد قبلی جان سالم به در برده است، این مورد را نشانهای از موفقیت خود خواند.
او گفت: «تأثیرگذارترین افراد، کسانی هستند که آن ها (ترور کنندگان) به دنبالشان میروند.»
آنچه ستوننویس ها گفتند هیو دوگرتی در دیلی بیست نوشت که این یک «افتضاح امنیتی» بود. آلن چطور توانست با یک تفنگ ساچمهای در چمدانش وارد هتل هیلتون شود، وارد اتاق شود و آزادانه پرسه بزند؟
بعد از اینکه وارد شدم، هرگز از من مدرک شناسایی نخواستند و من با بلیتی وارد شام شدم که به راحتی میتوانست «یک کپی» باشد.
گرت گراف نیز در خبرنامه ساباستک نوشت که در واقع، سرویس مخفی کار خود را انجام داد؛ تأمین امنیت هتلی با حدود ۱۱۰۰ اتاق، در حیطه مسؤولیت آن ها نیست و همچنین «جلوگیری از هرگونه حادثه در یک رویداد مهم» نیز بر عهده آن ها نیست. وظیفه آن ها ایجاد یک محیط امنیتی و حفظ امنیت رئیس جمهور است - که دقیقاً همین کار را کردند.
اودت یوسف در NPR.org نوشت: «آلن یک معما را مطرح میکند. او که جوانی محبوب با مدرک کارشناسی ارشد علوم کامپیوتر بود، از سیاستهای دولت ترامپ به شدت خشمگین بود؛ اما تاریخچه آنلاین او هیچ یک از دیدگاههای افراطی یا توطئهآمیزی را که معمولاً انگیزه قاتلان سیاسی بالقوه است، نشان نمیدهد.»
جارد هولت، محقق افراطگرایی، گفت که نوشتههای او بیانگر دیدگاههای «چپگرای نسبتاً میانهرو» است. این موضوع باعث شده است که او و دیگر کارشناسان در مورد آن چه آلن را به لبه پرتگاه کشانده، مطمئن نباشند.
جفری بلهار در نشنال ریویو (مجله محافظه کار و طرفدار ترامپ) نوشت که هیچ رازی در اینجا وجود ندارد. آلن با بلو اسکای که تحت سلطه چپگرایان است، وقت میگذراند و «به نظر میرسد که به دلیل وحشت و آخرالزمانگرایی رایج در چنین فضاهایی، به ارتکاب خشونت افراطی متمایل شده است.» او در «بیانیه» خود، ترامپ را کودکآزار خواند و اکنون «میبینیم که این خط لفاظی به کجا میتواند منجر شود.»
پیتر هامبی در «پاک» نوشت، تلاش جناح راست برای نسبت دادن این حمله به دموکراتها، بدبینانه و ساختگی است؛ اما مترقی ها نمیتوانند از این واقعیت شانه خالی کنند که «فضای مسموم فزایندهای از تفکر توطئهگرایانه، انکار خطرناک واقعیت و زبان غیرانسانی، چپهای آمریکایی را فرا گرفته است.»
پیش از آنکه یک حامی حقوق همجنسگرایان، چارلی کرک، فعال سیاسی محافظهکار را به ضرب گلوله بکشد و لوئیجی مانجیونه، ظاهراً «در اوج خشم ضد استقرار»، مدیرعامل یک شرکت مراقبتهای بهداشتی را به قتل برساند، برای لیبرالها راحتتر بود که ادعا کنند «دیوانهها و خلوچلها عمدتاً در طرف دیگر هستند».
جاناتان وی. لَست در «بول وارک» نوشت: ترامپ عامل اصلی «فرهنگ خشونت سیاسی» ماست. در آغاز پروژه سیاسی خود در سال ۲۰۱۶، او از هوادارانش خواست تا به افرادی که دوستشان ندارند، مشت بزنند. از آن زمان، ترامپ جمعیتی را به سمت ساختمان کنگره آمریکا روانه کرده، معترضان ضد قانون مهاجرت و گمرک را که «توسط رژیم او به قتل رسیدهاند»، «تروریستهای داخلی» نامیده، مخالفان سیاسی خود را «دشمنان مردم» نامیده و از مرگ منتقدانش ابراز خوشحالی کرده است. اکنون او و هوادارانش شوکه شدهاند که دنیای خشونتآمیزی که او اراده کرده بود، به سراغ خودش میآید.
ویل بانچ هم در فیلادلفیا اینکوایرر نوشت: «ما شاهد نابودی دموکراسی ملموس و روی زمین، توسط جنون هستیم.» در کشوری که تعداد سلاحهای گرم از تعداد افراد بیشتر است، به مرحلهای رسیدهایم که مکانهای ترور «در حال بازیافت» هستند - رئیس جمهور رونالد ریگان در سال ۱۹۸۱ در بیرون همین هتل هیلتون مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد.
ماه گذشته، وقتی پدری آشفته هشت فرزند خود را در شریوپورت در لوئیزیانا کشت و یک مرکز خرید در باتون روژ «در یک تیراندازی به سبک غرب وحشی دستخوش آتش شد»، ما همگی شانه بالا انداختیم.
بدون شک به زودی از این نمایش تلخ اخیر، در «آمریکای بیتفاوت» که «اشکال وحشتناک خشونت» به طور فزایندهای به امری عادی تبدیل شده است، عبور خواهیم کرد.
